Dion & Anne-Linde

Dion & Anne-Linde

Mijn Hypnobirthing ervaring – geboorteverhaal en reflectie op de cursus

Al maanden was ik bezig met een alternatieve manier te vinden voor de geboorte van mijn eerste kind.

Ik geloofde in de kracht van mijn eigen lichaam en geest en hoe minder beïnvloed ik zou worden, hoe natuurlijker het zou gaan.

Dat was mijn instelling. Door deze instelling werd ik wat vijandig. Ik had moeite met andere geboorteverhalen (omdat ik wist dat het anders kon), verloskundige praktijk waar ik geen feeling mee had, de informatie die er op internet te vergaren is. Ik hield alles buiten om mezelf te beschermen tegen invloeden die negatief op mij zouden inwerken.
Ik had mijn eigen plan. Ik wou samen met mijn partner zonder hulp thuis bevallen. Hierdoor werd ik wat stug en kon ik met niemand praten omdat de meesten dit niet zouden begrijpen. Ook mijn vriend kon mij even niet meer volgen en vroeg zich af of we de bevalling echt zonder hulp moesten gaan doen.
Ik kwam bij Nature Vivanta de HypnoBirthing cursus van Erika van Amerongen tegen. Wij hebben een privé cursus bij haar gevolgd. Mijn insteek was: vertrouwen creëren voor mijn partner, zodat hij achter mijn beslissing kon staan.
Erika was eigenlijk de eerste persoon van buitenaf die ik binnen liet komen. Haar zachte, reine aanwezigheid gaf mij de rust om even niet te vechten voor wat ik wou. Maar in plaats van in de verdediging te gaan gewoon even te zijn. Zwanger te zijn. Mijn kindje te voelen. Hoe zag mijn wereld er van binnen uit?
Geloofde ik wel in mezelf of wou ik iets of iemand wat bewijzen? Was ik niet veel te veel bezig met negativiteit afhouden in plaats van positiviteit naar me toe halen?
Na de diepe meditatie oefeningen geleid door Erika kwam ik op een heel kwetsbaar stukje in mezelf.

Ik was bang om te falen.Daarom mocht er niemand bij zijn want dan zouden ze zien dat ik ‘zwak’ was, terwijl ik juist sterk wil zijn tijdens de geboorte van mijn kindje.

Ik moest met mezelf aan de slag.

Mijn vriend en ik zijn bijna elke dag bezig geweest met de oefeningen die we mee kregen. Ook s’avonds in bed was ik bezig met mijn lichaam tot een kalmte brengen. De laatste weken voor mijn geboorte ben ik zo rustig en kalm geweest. Ik voelde rust. Hierdoor was ik mezelf. Bij mezelf, met mezelf en met een kind wat bij mij hoorde en mij voelde. We waren samen. Samen waren wij rust. Samen waren wij de kalmte, samen waren wij de emotie.
Op 24 november voelde ik voor het slapen gaan een soort start. ”het is begonnen” zei ik tegen mijn vriend. In gedachten dat dit nog een lange rit zou worden omdat ik nog geen enkele oefengolf had gevoeld dacht ik dat het nog heel lang ging duren. Dit waren immers nog maar de oefengolven.
Om 03.00 werd ik wakker. Ik kon niet meer doen alsof er niks aan de hand was. Ik maakte mijn vriend wakker en nog wat slaperig deden we alle lichtjes aan beneden. Het beval bad werd opgeblazen en de kaarsjes gingen aan. Om 6 uur raakte ik wat in de war. Het lukte me niet om nog te ontspannen want daar waren de golvingen te sterk voor, maar echt heftig vond ik het niet. We belden de verloskundige omdat ik wou weten wat er nou gebeurde. Want deze oefengolven werden maar niet echt heftiger.
Toen ze langs kwam moest ze me overtuigen dat de geboorte echt al begonnen was. Ik vond het maar raar, want ik had nog niks met de ”cursus” kunnen doen en ik voelde me nog zo normaal. Ik wou dat ze me toucheerde en ik bleek 3 cm ontsluiting te hebben.

Dat was nog een lange weg te gaan dacht ik.

Nu wordt het tijd dat we aan de oefeningen van de cursus beginnen dacht ik, anders is alles voor niks geweest.

Mijn vriend en ik stuurden de verloskundige weer naar huis en ik ging in bad. Het water was heerlijk warm en ik kwam meteen in een ontspanning. Wij wilden helemaal in onszelf keren.

Mijn vriend las een aantal oefeningen voor met zijn rustige stem en ik kwam in een diepe, diepe ontspanning terecht. Ik had geen notie van tijd of materie meer. Ik was de ademhaling zelf. Ook al werden de golven heviger en heviger. Het viel mij niet op omdat ik zo ver in mijn diepe ontspanning zat. Ik maakte geen geluid of beweging.

Na anderhalf uur in bad te hebben gezeten had ik het warm. Ik moest even uit het water en ging op de matras liggen die we op de tafel hadden neergelegd. Meteen raakte ik uit mijn ontspanning en kwamen er hele hevige golven op die ik bijna niet kon verdragen.

Ik wou dat de verloskundige kwam. Er ontstond even paniek omdat ik zo kort geleden maar op 3 cm uitsluiting zat dat ik niet wist hoe lang ik dit nog moest volhouden. Ik wou getoucheerd worden.

Ik bleek in die korte tijd van ontspanning naar 9.5 cm ontsluiting te zijn gegaan en het zou niet lang meer duren of mijn kindje zou er zijn.

Ik was ineens heel erg blij, want mijn gedachts dat ik nog heel lang moest liepen achter op de natuur van mijn lichaam. Ik was er namelijk al bijna.

Snel hees ik mezelf het bad weer in waar ik door het water eigenlijk direct een enorme druk voelde. Ik drukte en ademde mee bij elke golving. Tussen de golven door kon ik alleen maar drijven.

Een zee van rust en kalmte waarin tijd stil staat staat recht tegenover de enorme lichamelijke kracht die in mij loskwam.

Na 20 minuten kwamen mijn gedachtes even om de hoek kijken. Hoelang moest ik dit nog doen? Doe ik het goed? Is het hoofdje al te zien?
Tot ik me ineens voorstelde dat ik degene was die dat hoofdje door het geboorte kanaal moest leiden.

Met de volgende golf bracht ik mijn aandacht naar mijn baarmoedermond en visualiseerde ik het hoofdje dat erdoorheen moest.

Tegen het einde van de golf gaf ik nog iets meer kracht dan ik daarvoor deed. Als een glibberig balletje ploepte het hoofdje eruit. Het was zo’n intens mooi gevoel. Ik pakte het hoofdje vast en trok soepel en gemakkelijk zo het hele lichaampje naar buiten.
Boven water gekomen proestte mijn zoontje eerst wat vruchtwater eruit, geeuwde een keer diep en viel op mijn borst in slaap.

Een uur lang hebben wij daar in stilte gezeten met het wonder in mijn armen. Die rust en het vertrouwen wat ik toen ervoer was onbeschrijfelijk mooi en absoluut zonder na te denken de mooiste ervaring uit mijn leven.

Sterker dan de grootste verslaving en mooier dan de mooiste ondergaande zon. Dit moment staat voor eeuwig vast.

Ik heb intens geluk geproefd… en het smaakte heerlijk!

Nu ik terug kijk ben ik zo blij dat we deze cursus hebben gevolgd. Het heeft in mijn relatie iets heel moois geopend. Communicatie en vertrouwen.

Zit er wat dwars? Laat het gaan.

Ik denk dat onze bevalling zo snel is gegaan doordat wij weken van te voren geoefend hebben met deze staat van ontspanning.

Ik was niet uitgescheurd en heb geen bloed verloren.

Ook nu nog na de geboorte maak ik gebruik van de cursus. Ik merk hoe de positieve visualisatie van het leven helpt om dat te verkrijgen wat je wilt.

Mensen verbazen zich over de totale rustige vredige baby. ”kan nog altijd veranderen” zeggen ze dan.

Maar wij weten dat de kracht van de liefde en het vertrouwen ons de zekerheid geeft van een leven zonder angst.

En wat krijg je daarvoor terug?
Een kindje wat goed aan de borst drinkt, wonderlijk en vredig uit zijn ogen kijkt, weinig huilt en goed slaapt. Kind gelukkig en ouders ook!

Deze cursus van Erika van Amerongen is zeer aan te raden! Mede dankzij haar hebben wij zo’n mooie levenservaring gekregen.

Door haar heb ik vertrouwen in mezelf gevonden en is mijn relatie nog liefdevoller, mooier en intenser geworden. En hebben we een goudklompje van rust in onze armen,  Onze zoon

Ik ben moeder van Tamás (2013) en sinds hij ziek werd vlak na zijn geboorte ben ik wakker geworden. Ik heb mij verdiept in een breed spectrum van onderwerpen die allemaal samenhangen met een natuurlijke leefstijl en ik wil mijn kennis graag met jullie delen in de hoop dat jullie erdoor geïnspireerd raken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *