Doekenmeisje

Elke keer als ik te moe ben om te spelen en te wakker om aan de borst in slaap te vallen vraagt mama mij of ik in de doek wil.

Ze pakt de doek en kijkt me vragend aan. Ik kruip naar haar toe, ga op mijn knietjes zitten en klap in mijn handjes. “Goed zo mama! Je hebt me goed begrepen!”

Soms begrijpt mama me net niet goed genoeg en heeft ze extra tips nodig om er zeker van te zijn wat ik wil. Dan kruip ik nog dichterbij en pak ik een sliert van de draagdoek in mijn handen en richt mijn blik daarna op mama. “Zo duidelijk genoeg wat ik wil mammie?”

Het is zo heerlijk als mama mij draagt. Ik voel de warmte van mama’s wollen trui en de warmte van haar lichaam. Als ik mijn hoofdje tegen haar aanleg, voel ik haar hartslag en weet ik dat ze heel dichtbij is.

Mama weet precies wat ik nodig heb. Aan de borst in slaap vallen lukt me niet meer. Ik wil de wereld zien, voelen, ruiken, proeven, intens beleven.

Aan de borst blijf ik mij omdraaien en kan ik onmogelijk in slaap vallen. Dat lukte wel heel goed toen ik nog klein was, maar nu niet meer.

De draagdoek (uiltjesdoek genaamd) is mijn 2e favoriete slaapplek. Op 1 staat natuurlijk mama’s bed waar ik al mijn hele leven slaap. Op 2 staat dan de draagdoek.

Het is zover. Mama heeft de onderste twee slierten rond haar middel geknoopt. Ze pakt me op en gooit me in 2 bewegingen op haar rug. Dan trekt ze de andere twee slierten over me heen, hopst een paar keer en knoopt de laatste twee slierten vast.

Even geef ik een kik. Een korte protestactie. Mijn vrijheid wordt nu beperkt. Wilde ik niet toch liever aan de borst?
Maar dan geef ik me over, nog voordat mama de bovenste slierten heeft vastgeknoopt, en leg ik mijn hoofdje neer.

Ik bekijk de wereld nu vanuit de draagdoek. Ik klets nog wat tegen mama en mijn oudere broer en dan geef ik me over en vertrekt mijn bewustzijn naar dromenland waar mijn lichaam en geest kunnen uitrusten en opladen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*