Geboorteverhalen

Mike & Miranda

Sinds een paar weken heb ik voorweeën, maar nog niks krachtigs. Zelf heb ik het gevoel gehad dat we 1 tot 2 weken voor de uitgerekende datum zo ver zullen zijn, maar helaas niks.

Bij de controle van de gynaecologe heb ik 3 week voor de datum al wel 1-2cm ontsluiting.
We gaan eroverheen… het is zo warm. Er wordt gegrapt… “Hij wacht waarschijnlijk op afkoeling.” “Wacht maar af, het gaan onweren, dan zijn er veel vruchtwaterzakken die ‘springen’.”. Maar ook na meerdere onweersbuien, niks….

Op de uitgerekende datum wil de gyneacologe nog wel even zeggen dat ze na een paar dagen wel zou aanraden om de bevalling op te wekken, maar ik laat haar alvast weten dat dit bij een thuisbevalling niet gaan gebeuren en dat we tot 14 dagen wachten, mits alles goed is natuurlijk.

De verloskundigen nemen de controle de rest van de week over. Na een dikke week moet ik toch nog naar de arts, even kijken of er nog voldoende vruchtwater is, de moedermond (4-5cm!!) hoe de placenta eruit ziet, of de doorbloeding nog goed is. Alles is goed, maar ze wil nog even meegeven dat het wel steeds gevaarlijker wordt en dat het risico steeds hoger wordt dat de baby overlijdt in de buik. Ik trek me er niks van aan en ga weer naar huis. Inmiddels zijn we datum+9.

De volgende ochtend rond 9 uur, merk ik dat de weeën regelmatiger komen en iets krachtiger zijn. Maar nog niet zo regelmatig en sterk dat ik de verloskundige wil bellen. We kijken het een tijdje aan. Om 10 uur stuur ik haar even een berichtje, dat we geloven dat het begonnen is, maar dus nog erg langzaam en rustig.

Soms zitten er 5 minuten tussen, soms meer. Na het ontbijt gaan mijn schoonouders met de beide jongens naar de speeltuin, mijn man en ik spelen nog ‘even’ een bordspel. Een spel van een uur of 3….

Om 1 uur stuurt ze nog een berichtje hoe het gaat. Alles nog hetzelfde. Ze blijven komen, dus het is echt wel begonnen.

Ondertussen wisselen onze ouders ‘de dienst’, mijn moeder is gekomen en mijn schoonouders gaan weer naar huis. Ze twijfelen nog, toch blijven? Misschien gaat het zo gebeuren… tja, het kan ook nog dagen duren. Dus ze gaan toch naar huis. Het spel is inmiddels voorbij en we gaan een stukje lopen, kijken of beweging helpt.

De weeën blijven komen en gaan en ik doe mijn golvingen-ademoefeningen. Ik kan de weeën goed hebben met deze ademtechniek.  Als we weer thuis komen van de wandeling, is er vrij weinig veranderd. Mike besluit nog even boodschappen te doen met Laurens (1 jaar). Felix (3 jaar) is met de buren naar de speeltuin in de straat.

Als Mike ongeveer 10 minuten weg is, worden de weeën ineens veel krachtiger. Zo krachtig dat ik na een kwartier besluit om Gundula (verloskundige) te bellen. Ze mag toch wel deze kant opkomen. Inmiddels is het 16.30 en Gundula is rond 17.15 uur dan ook bij ons.

Inmiddels zet ik het bad alvast in de woonkamer neer. Mike moet de bodem nog opblazen en hem vullen, hij was net iets eerder dan Gundula terug.

Tegen 18 uur kan ik in het bad, natuurlijk niet alleen, de jongens willen ook mee…. hoe vaak gebeurt het dat er een groot bad in de woonkamer staat?!
Tussendoor eten we mini-pizza, ik midden in het bad.

Daarna gaan de jongens naar boven met oma, naar bed. Laurens wil alleen nog niet slapen en komt weer beneden. Mike moet even naar boven, bij Felix kijken.

De weeën zijn even rustiger geworden, maar komen nog steeds regelmatig en zijn nog steeds goed te verademen. Laurens loopt rond het bad en komt af en toe even een kusje en knuffel geven.
Iets later gaat Laurens nog een keer in bed en dit keer gaat hij ook slapen.

Gundula vraagt of ik anders een tijdje uit bad wil, om de weeën weer iets op te wekken, ze zijn rustiger geworden.

Zodra ik begin te lopen worden ze heftiger en ik kan niet goed meer blijven staan, dus ga ik een beetje op de bal zitten en heen en weer bewegen, het kost me vrij veel moeite om deze weeën goed te verademen, erg heftig. Ik wil graag weer terug in bad, inmiddels is er een waterkoker met heet water in het bad gekomen en is het water weer iets warmer.

Ik ga weer in het water en dat voelt meteen heerlijk ontspannen aan. De weeën voelen zich meteen weer fijner aan en ik kan me beter ontspannen.

De weeën zijn heftiger dan voor het uit bad gaan, na een tijdje wordt het zwaar en heb ik 10cm opening. Ik heb het gevoel dat ik niet goed kan ontspannen. Ik word steeds uit de ontspanning weggehaald door de weeën. Het duurt me te lang, ik wil niet meer, maar ik heb geen moment twijfel dat ik het thuis niet ga redden en naar het ziekenhuis moet. Ik voel me thuis veilig en hoop gewoon dat het nu snel gaat.

Tussendoor heb ik 1 keer een kort gevoel dat ik moet persen, maar verder niet. Ik wil niet meer… Gundula vraagt of ik nog een keer kan gaan plassen, eigenlijk heb ik geen zin, maar ik ga toch.

Zodra ik sta merk ik dat er een wee aankomt. Ik moet zitten en ineens word ik overvallen door een persdrang, ik gil heel hard: hij komt, nu!!!!!!! En ik moet meepersen, mijn lichaam reageert automatisch. Het gaat zo snel dat ik even in paniek ben, tijdens deze eerste perswee wordt het hoofdje al geboren. Mijn moeder maakt een paar foto’s, ik steun op de badrand en op Mike. Gundula zegt dat ik nu even niet moet persen en rustig aan mag doen. Bij de volgende wee mag ik verder, dus geef ik een combinatie van persen en ademen en wordt mijn 3e zoon geboren.

Gundula houdt hem tegen (aangezien ik de kluts een beetje kwijt ben) zodat ik anders kan zitten en hem zelf boven water kan halen. En daar is hij dan, Anton. Prachtig, helemaal perfect en zo klein!

We blijven lang knuffelen, proberen het eerste voeden en na 15-20 minuten wil ik graag uit bad. We worden in handdoeken gewikkeld en gaan door naar de bank. Daar knuffelen we verder en proberen nog eens te drinken, dit keer ook weer een paar slokjes. Na ongeveer 45 minuten wordt de placenta geboren. Hij is compleet en Gundula laat hem helemaal zien en legt alles uit.

Gundula kijkt ondertussen mij na, ik heb een klein scheurtje, maar naaien laten we nog even zijn, afwachten hoe het er morgen uit ziet. Na een uur of 2 wordt de navelstreng afgeknipt en met een navelveter afgebonden. Ook wordt Anton gewogen, gemeten en aangekleed naast mij, door Mike. Daarna kan ik me even omkleden en wordt de bank omgebouwd tot bed, wij installeren ons hier en ik slaap de eerste paar nachten samen met Anton op de bank.

Ik ben moeder van Tamás (2013) en sinds hij ziek werd vlak na zijn geboorte ben ik wakker geworden. Ik heb mij verdiept in een breed spectrum van onderwerpen die allemaal samenhangen met een natuurlijke leefstijl en ik wil mijn kennis graag met jullie delen in de hoop dat jullie erdoor geïnspireerd raken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *