Geboorteverhalen

H. & B.

Onze dochter ging op dinsdagmiddag, de uitgerekende datum, naar mijn moeder omdat ik de dag ervoor zo moe was en voor mijn gevoel niet meer goed genoeg voor haar kon zorgen. Het afscheid vond ik zwaar, wetende dat bij terugkomst alles anders voor haar zou kunnen zijn.

Ondanks dat ik me moe voelde wou ik per se nog wat van mijn to do lijst afwerken, rekeningen indienen bij de zorgverzekeraar. Dus ging ik ermee aan de slag, dat gaf me een goed gevoel.

‘s Avonds na wat twijfel toch nog met B. (man) uit eten gegaan. Ik was me zeer bewust dat dit de laatste keer voor lange tijd zou kunnen zijn. Wat voelde ik me hoogzwanger.

 

Wanneer ik bij de andere gasten langs liep had ik het idee dat iedereen dacht, waarom loopt die hier nog, zou ze niet moeten bevallen? Op de terugweg in de auto merkte ik voor het eerst weeën, maar daarna was het weer rustig. B. nog gevraagd om toch nog boven te gaan stofzuigen, aangezien het daar een stofbende was. ‘s Nachts merkte ik half in mijn slaap dat ik lichte weeën had, maar niet iets om echt wakker van te worden.

‘s Ochtends om 06:00 werd ik wakker van de weeën en wist ik dat het was begonnen. Ik had honger en maakte B. wakker om mij nog snel ontbijt te maken. Uit ervaring weet ik dat, als de weeën te heftig zouden worden, ik niks meer zou kunnen eten en ik had echt honger.

Zelf ging ik direct boven in bad zitten, dat deed me goed. Affirmaties en regenboogmeditatie en de Duitse “Tempel des Friedens” afwisselend op mijn telefoon afspelend. Ik luisterde heel bewust naar de tekst, dat werkte goed.

B. had me een smoothie gemaakt, makkelijk verteerbaar maar wel vullend, ideaal. Ik vroeg B. om straks nog hoeslakens voor ons nieuwe bed te bestellen, dat één dezer dagen geleverd zou worden. Daar was ik nog allemaal mee bezig, achteraf had B. daar uiteindelijk geen tijd meer voor.

De golvingen waren goed op te vangen, maar op den duur moest ik toch overgeven. Een bekend teken bij mij dat ook wel weer opluchtte, daar ging mijn ontbijt. Ik vroeg B. te gaan timen om te bepalen wanneer we de verloskundige zouden bellen. Om de 2 minuten gedurende ruim 1 minuut. B. belde de verloskundige, zij zou eraan komen.

Het bevalbad werd ondertussen door B. opgezet in de achterste slaapkamer. Het was overdag en daar was de meeste privacy.

Toen het bevalbad klaar was voor gebruik verhuisde ik naar beneden, dat viel mij tegen. Trillen en bibberen en uit mijn concentratie. Toen ik het bevalbad in ging bleek dit te koud te staan, 35 graden ipv 37 graden, niet handig…. Koud water eruit, warm water erin. Beter.

Toen kwam ook al de verloskundige, het was nu ca. 09:00. Ik was nog steeds uit mijn concentratie door de verhuizing en vertelde dit ook aan de verloskundige. Ik voelde behoefte om te bewijzen dat de geboorte echt was begonnen. Ook voelde ik me bekeken. Gelukkig stelde de verloskundige zelf voor om in een andere ruimte te gaan zitten zodat ik weer in mijn concentratie kon komen, voor de doortastendheid was ik haar erg dankbaar.

Langzaam kwam ik weer in mijn concentratie. Toch kreeg ik alles van buitenaf mee. Een klapperende deur, de affirmaties die niet meer speelden. Kun je de deur dicht doen? Kun je de affirmaties weer aanzetten? Ik had het nog steeds niet heel erg warm maar het bad mocht maar max. 37 graden.

Er werd een straalkachel neergezet. Dat geluid vond ik ook enigszins storend, maar de warmte was prettig. Even later waren wat spullen van het kraampakket nodig om klaar te leggen, maar B. kon het niet direct in de kast vinden. Het ligt daar en daar.

B. kun je het boek pakken waarmee we hebben geoefend? Welke boek, waar ligt het? Daar en daar. Lichte paniek komt in me op, dit versta ik niet onder loslaten en concentreren. Ik moet het nu loslaten en me op mezelf concentreren.

Daarna werd het gelukkig rustiger om me heen en in me en kon ik me dieper ontspannen. De golvingen waren vooral in mijn buik en iets in mijn onderrug.

Hiervoor voerde B. tijdens elke golving de light touch massage op mijn onderrug uit, dat werkte goed. Vooral niet te veel druk. Langzaam werden we een team zonder veel woorden. Dat was beter.

Wanneer een golving te heftig was en ik uit mijn concentratie kwam was het haast niet vol te houden. Na zo’n golving ging ik mij richten op hoe ik de volgende golving wou mee ademen en hoe ik me beter kon ontspannen. Dat werkte direct en het ging weer beter. Ik instrueerde mezelf, heel helder en kalm.

Tussendoor was er een moment waarin ik dacht: Oke, ik wil dit nu niet meer. Kan niet iemand anders dit even overnemen? Ha, ha ergens grappig maar ik wist maar al te goed dat deze gedachten mij niet verder hielpen. Wederom sprak ik mezelf toe. “Ik ben jouw moeder en ik ga jouw baren. Ik ga dit zelf doen en ik wil dit doen. “ En toen ging het weer beter.

Tijdens een golving kwam het water om het bad te verwarmen per ongeluk direct op mijn lichaam, dit water was nog koud. De golving ervoer ik opeens 10 x zo heftig.

Tegen 10:00 begon ik de eerste spiercontracties in mijn bovenbuik te voelen, de volgende fase. Jippie, het gaat verder. Onderin voelde ik nog geen samentrekken van de spieren.

Tegen 11:00 arriveerde de kraamhulp. Zij stelde zich even voor en trok zich toen ook terug of was rustig aanwezig in de ruimte.

De golvingen bouwden zich langzaam op tot in mijn onderlijf en ik vond het fijn om met de golving mee te ademen met de J- ademhaling. Bij het uitademen maakte ik een krachtig oergeluid, dat werkte goed voor mij om met de golving mee te gaan.

Ik had geen drang om mee te persen, dat deed ik dan ook niet.

Tussen de golvingen viel ik heel even in slaap, dit vond ik erg prettig. Deze fase duurde lang, achteraf bijna 4 uur. Ergens was ik ongeduldig en voelde ik vaak of ik al het hoofdje of andere veranderingen kon voelen, maar van de andere kant genoot ik ook van het kalme verloop en de rust om me heen.

Bij de geboorte van onze dochter was dit het moment dat er werd ingegrepen omdat pauzes in deze fase niet wenselijk waren. Des te dankbaarder was ik voor de rust en het vertrouwen om me heen. De verloskundige en kraamhulp waren vooral in de keuken en keken af en toe even weer om de hoek. Sporadisch werd de hartslag gemeten, het bad bijgevuld en af en toe ging ik plassen op de po. Qua onderbreking was dat alles.

Ik voelde aandrang tot ontlasting, de laatste fase begon, fijn. Ik wou absoluut geen ontlasting in het bad verliezen en ben daarom naar de WC gegaan. Wederom trilde ik buiten het bad en wou ik z.s.m. weer terug.

Eenmaal op de WC hoorden we een luid “pang” geluid en vroeg de verloskundige of mijn
vliezen waren gebroken. Dat was inderdaad het geval. Het zou kunnen dat jouw persweeën nu heftiger worden, hoorde ik haar zeggen. Vrijwel direct kwam inderdaad een krachtige perswee opzetten.

Ik vroeg me af welke kleur het vruchtwater zou hebben en zag dat het groen was. Oh nee, niet alweer in het vruchtwater gepoept. Maar om me heen was geen enkele paniek, meer het vaststellen dat het vruchtwater inderdaad groen was. So be it, nu verder waar we gebleven waren.

Ik wou snel weer het bad in. De drie meter naar het bad zou ik wel halen, maar halverwege kwam er weer een golving. Wat een enorme kracht van mijn lichaam! Snel het bad in, anders is het te laat.

Direct na de golving ging ik snel het bad in. Daar was alweer de volgende golving, enorm krachtig, te krachtig. Ik raakte in paniek en zei dat het zo veel pijn deed. En nog een golving, help, ik ben de controle kwijt.

Het hoofdje staat, nog 1 of 2 keer persen en het kindje is er, hoor ik de verloskundige zeggen. B. wil jij de baby aannemen? Ja, dat wou hij wel. Maar nee, ik had hem nodig. Hij hield mij vast aangezien ik in de achteroverleunende kikkerhouding zat en, wanneer hij mij los zou laten, ik achterover zou vallen. Anders dan gepland ging B. ons kindje dus toch niet aannemen… Ook oké.

Dit was het moment van bezinning. Ik instrueerde mezelf nu hardop: “Ik kan dit, ik wil dit en ik doe dit!” En daar kwam alweer de volgende golving, ik ging mee. Nog steeds zonder zelf mee te persen, dat deed mijn lichaam zelf.

En daar was ie dan, ons kindje!!! Hij was onder water en ik haalde hem zelf naar me toe en tegen mij aan. De baby was uit het water en het schreeuwde het uit. En ik dacht nog: “jij bent toch een kalme hypnobirthingbaby, waarom schreeuw jij?”

Haha, nog geen halve minuut later was de baby stil en lag heel rustig tegen mij aan. Zou het inderdaad een jongen zijn, zoals op de echo’s te zien was? De baby lag zo lekker tegen mij aan en ik had nog geen zin om te kijken en voor de anderen was het ook niet te zien. Een hele tijd later hebben we dan toch een keer gekeken. En ja hoor, een jongen! En jouw naam wordt inderdaad D. Die naam past bij jou! D.is om 14:00 geboren.

Toen de navelstreng goed was uitgeklopt, mocht B. deze doorknippen. Dat was dan ook voor mij het moment om D. aan B. te geven en mij op de geboorte van de placenta te concentreren. Ik zat nog steeds in bad en ging eerst licht persen en daarnaar steeds intensiever. Voor het eerst dat ik zelf ging persen tijdens deze geboorte, dat was onwennig. De placenta kwam nog niet en wij waren inmiddels 45 minuten verder.

Ik wou even de tijd om met de placenta en de baarmoeder te praten. Ik bedankte voor het voeden van mijn baby en vroeg de baarmoeder om zich nu samen te trekken. Het voelde goed aan. De placenta kwam echter nog niet.

Ik ging uit bad en belde mijn homeopaat om te vragen wat ik kon nemen om het proces te ondersteunen. Arnica, dat nam ik al sinds enkele uren om bloedverlies te minimieren. Dat deden we dus al goed. Op de bank in ligzit nog een keer persen en de verloskundige drukte zachtjes op de buik. En ja hoor, daar kwam de placenta dan eindelijk.

Helaas was ik dusdanig ingescheurd dat de verloskundige liever met mij ter controle naar het ziekenhuis wou i.v.m. een mogelijke vezelscheur in de kringspier. Ik begreep het en vond het niet erg. Ik had immers een gezonde zoon, op een fijne manier, thuis gebaard.

Nadat ik D. had aangelegd en ging staan om naar de WC te gaan, alvorens de ambulance zou komen, verloor ik nog weer flink wat bloed. De verloskundige stelde voor om toch oxytocine te spuiten, dit begreep ik goed en stemde in. Daarna trok de baarmoeder goed samen en stopte het bloedverlies.
Even later ging ik met de ambulance naar het ziekenhuis. B., D. en de verloskundige gingen er in de auto achteraan.
In het ziekenhuis bleek gelukkig dat de kringspier niet was aangedaan en heeft de verloskundige mij daar zelf kunnen hechten. Ik kon na het douchen weer naar huis. Dat was wel even genoeg ziekenhuis, nu lekker thuis genieten.

Ik ben moeder van Tamás (2013) en sinds hij ziek werd vlak na zijn geboorte ben ik wakker geworden. Ik heb mij verdiept in een breed spectrum van onderwerpen die allemaal samenhangen met een natuurlijke leefstijl en ik wil mijn kennis graag met jullie delen in de hoop dat jullie erdoor geïnspireerd raken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *