Natuurlijk Zwanger en Bevallen,  Zwangerschap en Geboorte

Nieuw leven

Precies 7 dagen na de begrafenis van onze (schoon)vader is onze dochter Elvyke geboren. THUIS, zonder medisch ingrijpen, tot grote verbazing van velen.

Al een paar dagen na de begrafenis bemerkte ik oefengolven in mijn buik. Ik was blij dat ze zou komen, maar ook enigszins ongerust omdat ik nog erg vermoeid was en me nog niet klaar voelde voor haar geboorte.

Mijn schoonvader was nog behoorlijk aanwezig in mijn gedachten en de tranen stroomden met regelmaat over mijn wangen. Mentaal werd ik volledig in beslag genomen door rouwverwerking. Er was geen ruimte voor de serene en rustige geboorte die ik voor ogen had.

Ruimte creëren voor de geboorte

Het klinkt misschien raar, maar ik heb letterlijk ruimte moeten creëren in mezelf om mijn dochter geboren te laten worden.

Mijn hoofd stroomde over van emoties. Ik voelde me niet meer zwanger ook al wist ik uiteraard dat ik wel degelijk zwanger was en mijn dochter spoedig geboren zou worden. De gehele emotionele achtbaan had mijn zwangerschap behoorlijk naar de achtergrond geduwd. Ik was verdrietig in plaats van vrolijk en ik kon in deze toestand onmogelijk een thuisgeboorte realiseren.

Ik heb mijn man gemeld hoe ik mij voelde en dat ik afzondering nodig had om weer thuis te komen in mijn zwangere lichaam, me voor te bereiden op de geboorte en alle gedachten en emoties rondom mijn schoonvader te parkeren en voor dat moment los te laten.

Elvyke had ons gevoelsmatig laten weten dat we een week de tijd hadden om ons voor te bereiden op haar geboorte. Daar ben ik dan ook vanuit gegaan.

Ik heb tranen laten stromen, gezegd wat ik hem nog wilde zeggen en afscheid van hem genomen. Dat was intensief, maar ik merkte wel dat ik iedere dag positiever en opgewekter werd en weer uit ging zien naar de geboorte van onze dochter.

Ontspanningsoefeningen

Na een paar dagen werd het ook steeds makkelijker de ontspanningsoefeningen weer te doen en mij te focussen op de geboorte. Naarmate mijn schoonvader meer naar de achtergrond verdween ontstond er steeds meer ruimte voor de geboorte.

En kort nadat ik me weer op en top zwanger voelde en mijn verdriet achter me gelaten had kondigde de geboorte zich aan met oefengolven. “Ik kom eraan mama!”, was de boodschap.

Dit ‘gerommel’, zoals veel vrouwen het omschrijven, heeft een paar dagen geduurd.

Regelmaat in de golven

Toen brak het moment aan dat de golven regelmatig werden en niet meer weggingen als ik iets anders ging doen. Toch voelde ik dat het nog niet de echte ontsluitingsgolven waren. Daarvoor waren ze simpelweg te slap, ondanks hun regelmaat.

We besloten nog heel even met onze zoon naar een tuincentrum te gaan omdat hij daar bij het restaurant even lekker kon spelen in de speelhoek. Terwijl mijn man met onze zoon bezig was, hield ik me bezig met mijn ademhaling en timede ik de weeën met een weeënapp waarvan ik gehoord had van cursisten dat het handig werkte.

De weeënapp liet me zien dat mijn golven echt regelmatig waren! Een mooi patroon van regelmatige golven.

Het voelde echter als slappe prut. Ze waren dan wel regelmatig, maar ze waren zo slap dat ik ze nauwelijks voelde. Ik moest me er werkelijk op concentreren, anders zou ik er makkelijk één missen.

Stijgende lijn

Na een tijdje namen de golven toe in hun intensiteit. Ik genoot van de stijgende lijn die voor mij duidelijk voelbaar was en we belden de holistische verloskundige/ vroedvrouw en een vriendin. Beiden kwamen er direct aan en zouden na 30 minuten tot 60 minuten bij ons zijn.

Thuis gekomen begon ik aan mijn meditatierondes door de tuin. Ik had me dik ingepakt en een warme kruik vastgebonden op mijn onderrug zodat de warmte mijn rugspieren zou ontspannen. Ik liet me leiden door de rustgevende muziek en maakte regelmatig contact met mijn baby.

Langzame opbouw – twijfels

De golven bouwden zich heel langzaam op. De voortgang van de geboorte was zo traag dat het nauwelijks opviel. De verloskundige was verbaasd te zien hoe vrolijk, aanwezig en helder ik was toen ze na een uur arriveerde.

Er werd getwijfeld of de geboorte wel echt was begonnen of dat dit slechts voorweeën waren. Mijn gevoel was overduidelijk. Elvyke zou NU geboren worden…al vroeg ik mij ook wel af waarom de golven dan zo zwak waren en het zo langzaam opbouwde.

Ook al wilde ik niet getoucheerd worden, toch hebben we twee keer getoucheerd omdat we wilden weten hoe ver ik was in het geboorteproces. Beide keren waren grote dompers. Ik had 0 cm ontsluiting/ opening!

Twijfel kwam nu duidelijk naar boven bij mij. Was de geboorte dan toch niet begonnen? Na de eerste keer toucheren heb ik buiten direct contact gemaakt met mijn dochter en haar gevraagd of ze alsjeblieft nu wilde komen. “We zijn allemaal klaar voor jouw geboorte lieverd. Kom maar.”

Mijn man liet ik de weeën voelen die buiten opvallend sterker waren dan binnen. “Dit is toch de geboorte, Henri?” Hij was het met mij eens en dat nam wel wat onzekerheid weg.

Het bad in

Nadat ik voor de tweede keer getoucheerd was stelde Henri voor in bad te gaan omdat het buiten nu wel echt koud begon te worden. Het was inmiddels een uur of 1 ’s nachts en ja…ik kreeg het wel echt koud buiten.

Eenmaal in het warme water ging het snel. Mooie ademhalingen, helder van geest tussen de golven door. Henri gaf tegendruk op mijn staartbeen. Dat vond ik prettig, al had ik geen ruggolven. Iedere golf voelde ik in mijn buik, wat een mooie ervaring was, omdat ik bij Tamás alle golven in mijn rug had gevoeld. Tussen de golven door kletste en lachte ik. Henri streelde me continue.

Ineens moest ik heel nodig ontlasting kwijt. Ik ging het bad uit en op naar de wc. Daar verloor ik bij het afdrogen bloederig slijm. Henri heeft toen op mijn verzoek de VK gewekt om haar te laten beoordelen of het normaal was. Het was normaal en ik ging weer in bad. De VK ging naast het bad zitten en merkte op dat de ontsluitingsstreep aan de bovenkant van de bilspleet al zichtbaar was!

Cocon als keuzeoptie

De verloskundige bleef erbij zitten. Ze ging er nu in geloven dat ‘t toch echt doorzette. Ze maakte nog de opmerking dat dit de vreemdste bevalling was die ze ooit had meegemaakt. “Waarom?”, vroeg ik. Omdat ik zo wakker was….bij iedere golf draaide ik me om en ging ik op mijn knieën zitten. Henri hield dan zijn handen tegen mijn staartbeen en ik paste de diepe ademhaling / golfademhaling toe. Direct daarna, als de golf weer weg was, draaide ik me weer om en zette ik het gesprek voort. Dat had ze nog niet eerder zo gezien!

Ik zie de cocon als een keuze optie. Ik koos ervoor tussen de golven door aanwezig te blijven – helder en alert van geest. Tijdens de geboortefase koos ik ervoor om in mijn cocon te blijven. Voor mij voelde het niet vreemd aan – juist heel logisch. Je doet wat je prettig vindt en wat je ontspant. Voor mij waren de gesprekken tussen de golven door ontspannend en dus deed ik dat.

Geboortefase

Om 04.30 uur ongeveer kwamen de persweeën/ geboortegolven. Alle golven waren mooi! Allemaal in de buik voelbaar. De geboortegolven waren krachtiger, heel sterk onderin de buik voelbaar. Sensationeel, mooie samentrekkingen, maar ik zou ze niet beschrijven als pijnlijk.

Voor mijn gevoel duurde ‘t lang voordat haar hoofd voor de uitgang lag. Ik was soms ongeduldig. De geboorte van haar hoofd en lichaam vond ik pittig. Ze bleek ook gedraaid geboren te worden – met haar hoofd overdwars.

Iets voor 05.00 uur is ze geboren. Precies 4,5 uur nadat ik voor het laatst getoucheerd ben en er nog geen enkele cm ontsluiting had plaatsgevonden.

Ik haalde haar uit ‘t water en knuffelde haar intens. Zo mooi, zo puur. Zoveel emoties bij mij. Ze huilde 1 keer. Verder was ze direct volledig in rust.

Nageboorte

Ik ben uit bad gegaan en op bed gaan liggen. De placenta stopte uiteindelijk met kloppen. We hebben rustig afgenaveld met de navelveter. Vervolgens probeerde ik de placenta te baren. Hij liet echter niet los. De golven waren er non stop, maar de placenta liet niet los en bleef vast zitten aan de baarmoederwand.

Ik wilde niet naar het ziekenhuis en daarom hebben we lang gewacht en alternatieve opties uitgeprobeerd.

Wachten en persen wilde niet, licht trekken aan de navelstreng was pijnlijk en wilde dus niet, homeopathisch middel werkte ook niet. Uiteindelijk hebben we na 2 uur gewacht te hebben een mentale oefening gedaan terwijl ik op de baarkruk zat.

Ik ontspande me en visualiseerde de placenta met mijn ogen dicht. Vervolgens bedankte ik hem voor het werk dat hij gedaan had en gaf ik aan dat hij nu mocht loslaten. Vrijwel direct liet hij los van de baarmoederwand en kon ik hem baren op de baarkruk – in een emmer.

Waar de placenta bij Tamás’ geboorte helemaal niet voelde als een nageboorte kan ik nu wel zeggen dat deze veel kleinere placenta een behoorlijke nageboorte was!

Natuurlijk aanleggen

Elvyke ging, toen ik op de baarkruk zat, op zoek naar de tepel. Ik heb haar de gelegenheid gegeven in deze verticale positie te laten aanhappen op de natuurlijke wijze. Dat lukte en ging direct goed!

Een snelle geboorte en toch ook niet. Het heeft geen moment snel aangevoeld. Rustig, langzaam en volkomen kalm. Waar de 9 uur durende geboorte van Tamás een storm was – een sneltrein die niet wilde stoppen voor een pauze – was dit een kalme, rustige geboorte waarbij ik iedere golf heb gevoeld en tussendoor regelmatig contact had met mijn baby.

 

Ik ben moeder van Tamás (2013) en sinds hij ziek werd vlak na zijn geboorte ben ik wakker geworden. Ik heb mij verdiept in een breed spectrum van onderwerpen die allemaal samenhangen met een natuurlijke leefstijl en ik wil mijn kennis graag met jullie delen in de hoop dat jullie erdoor geïnspireerd raken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *